Ondertussen is Timmetje al weer
een paar dagen bij ons.
De eerste dagen vielen niet mee
voor hem.
In het begin liet ie bij het minste
of geringste een grote grijns zien,
maar na verloop van tijd liet
ie steeds meer verdriet zien.
Hij zat bij me op schoot en
ik dacht: wat is ie stil.
Ik kijk nog eens goed en zie
dat mijn shirt nat is van de tranen.
Hij zat dus geluidloos te huilen,
zo zielig...
Verder is het een enorme slaapkop,
maar dat kan nog wel over gaan
want dat hebben we al eerder
zo meegemaakt.
Blijkbaar zijn de kinders enorm
moe van alles wat er gebeurd is.
Ook is ie nogal bijterig.
Het zal wel onmacht oid zijn.
Hij bijt zelfs de hond,
het beest wist niet wat haar overkwam.
Het manneke is ook nog
eens knap magertjes.
Zulke dunne pootjes...
'k Ben benieuwd of het gewoon
zijn 'bouw' is, of dat ie
nogal verwaarloosd is.
We hebben hem vandaag gewogen
en dan zullen we wel zien of ie
over een paar weken gegroeid is.
Eten doet ie in ieder geval goed.
Samen met Semmetje op oma's aanrecht.
Natuurlijk kwam Ralph ook nog even langs, evenals
T.jerk en Liekepiek.
Verder ben ik weer op de breitoer
geweest:
Een muts voor de vriend van Woutine.
Voor als de winter terugkomt, je weet maar nooit...
Verder heb ik ook nog lekker zitten haken,
maar dat laat ik nog wel eens zien.
| 
).
