Joris is gelukkig weer thuis!
Gisteravond mochten we hem meenemen.
De onderzoeken die gedaan zijn
hebben niets bijzonders opgeleverd.
Vandaag moet ik nog wel met hem
naar de oogarts.
Gistermiddag zijn zijn ouders
ook nog een uurtje bij hem geweest
onder begeleiding van Pleegzorg.
Zodoende hoef ik gelukkig morgen
niet met hem naar Jeugdzorg
voor het geplande ouderbezoek.
Over een paar weken moet ik
weer met hem bij de kinderarts komen.
In het ziekenhuis waren ze allemaal
gek op het ventje, het is ook zo'n lekker ding!
Het was ook leuk om te zien hoe
hij veranderde toen we thuiskwamen,
van een argwanend, angstig en rusteloos jongetje
naar een heerlijk vergenoegd
kijkend manneke.
In het ziekenhuis kon ik z'n kamer niet uitgaan
of hij brak in huilen uit.
Thuis stop ik hem in z'n bedje,
doe z'n muziekdoosje aan en het
licht uit en je hoort hem níet meer!
Zó apart!
Nu is het afwachten hoe het zich
verder gaat ontwikkelen.
Is het een éénmalige actie geweest
of het begin van een reeks?
De tijd zal het leren...
| 
